DR MICHAŁ PATRZAŁEK
chemia
Gdybym trafił do Cechu Alchemików w Ankh-Morpork słynnego z tego, że jego siedzibę trzeba odbudowywać średnio raz w roku — byłbym pewnie jedynym członkiem, po którego eksperymencie budynek wciąż by stał. Jestem chemikiem z wykształcenia i z przekonania, a chemię traktuję nie jako zestaw wzorów do wykucia na pamięć, tylko jako opowieść o świecie, w której każdy atom ma swój charakter, a każde równanie — własną małą dramaturgię. Na co dzień uczę tego przekonania w dwóch szkołach naraz, co samo w sobie brzmi jak zaklęcie wymagające licencji Niewidocznego Uniwersytetu, a w praktyce oznacza po prostu podwójną porcję okazji, by tłumaczyć, dlaczego sód i woda nigdy nie powinny zostać same w jednym pomieszczeniu.
Poza salą lekcyjną prowadzę raczej spokojne życie, które urozmaicam sobie strzelaniem z łuku – czasem nawet celnie, sklejaniem modeli i malowaniem figurek z cierpliwością stonogi ubierającej buty, jak mam chwilę wolną. Gdy dochodzi do koniunkcji ludzi i czasu wolnego, zasiadam za parawanem Mistrza Gry, prowadząc sesje D&D i Gasnących Słońc dla tych, którzy wolą smoki i gasnące gwiazdy od codzienności. Do tego dwa koty, jeden motocykl, uczciwy sentyment do klasycznych Gwiezdnych Wojen przyćmiony jeszcze większym do sagi Honor Harington, oraz pełne uznanie dla animowanego Batmana – jak zresztą do większości animacji. A moja biblioteka zawsze zawiera jedną książkę Pratchetta więcej, niż powinna się w niej zmieścić, co na Dysku nikogo by nie zdziwiło.
I tak, jestem dyslektykiem — samozwańczym Pożeraczem Liter i, jak sam przyznaję, najwydajniejszym Generatorem Błędów w promieniu kilku sal lekcyjnych. Litery czasem mi uciekają, kolejność cyfr bywa kwestią negocjacji, a ortografia traktuje mnie jak starego znajomego, z którym łączy mnie relacja miłości i nienawiści, w gruncie rzeczy dość owocna. Nie przeszkodziło mi to jednak w zdobyciu doktoratu z chemii — więc raczej nie przeszkodzi też w niczym innym. Najwyżej doda odrobinę koloru do tablicy.